MÜPTELA

Müptela hayalleri, yeşil
Sevişen çocuklar, beyaz
Barışa taç takmak lazım, güvercin!
 
Kırılan camlar, rüya
Çocuk gözlükleri, buğu
Birkaç gram toz, mutluluk!
 
Her yolun sonu düşüyorsa boşluğa
Koşmak neden?
Büyük bir yalan değil mi
Sorsan cesetlere, beden?
 
Tabula rasa,
Topraktan ol
Tabula rasa,
Kaburgadan.
Öldürüyorlar zaar,
Kadın erkek ayırmadan.
Çocuk zihinlere çakıyorlar paslı nefret çivilerini.
 
Her boşluğun sonu, beyaz.
Bütün olmazlar, çocuk.
Nefretler, siyah.
Ve duvarlar,  yığma tuğla.
 
Soruyor bir çocuk annesine, durmadan;
“Benim yerim neresi?”
“Düşmanım kim benim”
Müptela hayalleri, yeşil
Sevişen çocuklar, beyaz.
Boğulan cümleler, masum.
Bütün insanlar düşman,
Bütün çocuklara…
 
“Haydi girelim kol kola” diyemeden,
çıkarılıyor bir yasa.
Bütün kollar koparılıyor,
“Kralım çok yaşa.”
Geri verilmeyen düşlerden artıyoruz hepimiz ötesi yok.
Ötesi uçurum.
Ötesi geçilmez su boyları.
Ötesi Çin Seddi.
Ötesi karanlık.
Ötesi Araf’ta hiçlik.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir