ESRİMEK

yaprak kurur,
ağaç yeşil.
evlat ölür,
baba doğar.
gayrısı yalan.
yeter, yalnız
bunu bil.

Portakal kabuğundan evler,
Kuru yaprak, yeşil devler…

Köhneyen bir orman akıyor yanaklarımdan.
Esriyor gözlerimde yaşlar.
Önümden, arkamdan bıktım.
Yoruldum karanlıktan.
Yoruldum saklanmaktan.
Hem söylesene be adam,
Nasıl gömeceksin evlat düşlerini yokluklara?
Nasıl akacak yaşların çakır keyif boşluklara?

Söz albatros, döner dolaşır.
Yazı, kanayan yara?
İstemsiz, nokta.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir