Etmek/etmemek

Kuş uçar,
kanadından gör sesi.
Bir balık atlar gökyüzünün içine,
dalgadan…

Pınarın başında çöl kurumuş,
toprakta su birikmiş,
sazda tel kalmamış; acı.
Acıdan bil beni.

Mavilerin altından değiyor tenime güneş.
Aydınlıkların yabancısıyım.
“270 derece kör kalmış baykuş,
sesi tükenmiş yarasa,
uzun uzun yolların, ufuk çizgisine hasretiydi” desinler benim için.
Bakmak neydi,
gitmek neydi,
hasret neydi,
yol neydi; sen bilme.

Kal, hiçbir şey olarak hiçbir yerde.
öyle uzak,
öyle rahat bırakarak beni benlik boşluğumda;
sadece bekle.
Çürümeden,
erimeden,
toz olup yitmeden…
Ruhuna zindan bir heykel ol.
Ne ıhlamurun kokusu,
ne yaprağın yeşili,
ne demin tadı.
Bildiğin varsa; unut.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir